Lengeli Fötür

Argentum

Piazzollaların Astor Efendi ve bandoneonu

Piazzollaların Astor'un çocukluk arkadaşı Marcianoların Rocky , Stallonelerin Sylvester'a ilham vermiştir.

Astor Paris'te

   zamanında çalmak adına, oldukça fazla efor sarfettiğim agustin pio barrios mangore'ye ait bu üç bölümlük eseri, şimdi çizgileri de dahil olmak üzere, el ile notaya almaya efor sarf ediyorum.
bu bana inanılmaz bir heyecan, mutluluk ve keyif veriyor...

hikayesi konusunda değişik şeyler öne sürülse de gerçek, ismini beethoven ın koymadığıdır. bazı yerlerde moonlite sonataolarak da geçer.
eser, üç bölüm .
birincisi olan adagio sostenuto, sonat formunda yazılmıştır. şöyle uzaktan notalara baksanız sanki arpej egzersizi gibi durmaktadır. lakin dinleyince basit bir şeyin nelere kadir olduğu görülür. özellikle klasik gitaristlerin de sevdikleri bir bölümdür, çok rahat gitarda icra edilebilir. piyanonun yerini tutar mı, kişisel görüşe girer, bence tutmaz.
birinci bölümün etkileyemeyeceği insan var mıdır dünyada?...
ikinci bölüm allegretto , minüet formunda d bemol majör tonda yazılmıştır. biraz daha neşeli bir iştir. ilk bölümün arkasından pek de böyle birşey çıkmasına klasik müzik dinlemeyenler pek bir şaşırabilir.
üçüncü ve bana göre en muhteşem olan presto agitato ise, gene sonattır lakin nedir bu denilebilir rahatlıkla 2. den sonra, insan iyice afallar , nooluyoruz ulen?. agresif bir müziktir biraz da.. aslında bariz agresiftir.

üçünü art arda dinlemek, insanda çok karmaşık hisler oluşturabilir. önce ağır, hüzünlü, etkileyici bir 6 dakika geçirilir. bulutlar kaplamıştır her yanı, serin havadır, sonra 2-3 dakika biraz güneş açar, arkasından 7 dakika bir fırtına başlar ki bitmek bilmez, bitsin de denmez. netekim insanlarda oluşturduğu hisler de gördüğünüz üzere hep bu tarz şeylerdir.
lakin özellikle presto agitato bölümü,ayrıdır, apayrıdır.

Yukarıda benim cesametim yanında biraz ufak kalan Ricardo Moyano, tek kelimelik sıfatların anlatmaya yetmediği, ben diyim 100 sen de 1500 konservatuardan geçmiş(6), barok'tan caza kadar herşeyi çalışmış, Arjantinli, Sibel isimli İzmir Karşıyakalı bir Türk ile evli ki Sibel isimli armoniklerle açılan eseri şahanedir, aşmış bitirmiş falan filan işte.



Hakkında konuşamıyorum. gitarı tutuşu ile baştan farkını ortaya koyar. Türkiye'ye gelmiş ama biz kaçırmışız diyim, hala da sıklıkla uğrar. Her konserine gittiğim, gitarlarımın her yanı imzaları ve karikatürleri ile dolu olan bu adam, yanına gittiğinizde, yarım yamalak Türkçesi, mütevazi tavırlarıyla, değil gönülleri fethetmek adına 14 katlı tapınak inşaa edilmesi gereken bir karakter çizer. özellikle yaşayan en büyük gitar bestecisi denilen, Avrupa'nın ilk klasik gitar orkestrasının kurucusu, ünlü Milonga eseriyle tanınan Jorge Cardoso ile verdikleri bir konserde(2004- Mayıs -İzmir) paldır küldür kulise dalmam ve ikisine de pişmiş kelle gibi sırıtmam adamları keyiflendirmiş, Ricado'nun da tercümanlığıyla çok eğlenceli dakikalar yaşatmıştı, bi düşünün, adamların gitarlarına baktım, aldım elime çaldım! Yüzsüzlüğe bak! ne cüretse... bahsettiklerim dünyanın heryerinde kırmızı halıyla karşılanan müzisyenler...

Ricardo ufak tefektir, ama gitara inanılmaz hakimdir. Yumulur gitara... çalar çalar ve "bizim köyde bunu çalamayanı adamdan saymazlar, kız vermezler", der sırıtarak. ...ehem, ....ney?

Tam bir Aşık Veysel ve THM hastasıdır da. gitarda olmayan ara sesleri, gerek akort düzeni, gerek telleri çekerek elde eder ve hiçbirini aynı çalmaz, her çalışında illa ki inanılmaz doğaçlamalar yapar.

bir-iki video da kendim çalıp çekecem bu adamın düzenlemelerinden...

baba , büyüksün.

(eski blogdan, Manha De Carnival için)

      Müzük üzerine eğilmiş, yanım, diğer yanlarıma oranla daha da eğik olduğu için, filmlerdeki şarkılardan da bir seçki yapayım dedim kendime göre...

Batman Returns - 1992: Face To Face - Siouxsie And The Banshees

Videoda 48. saniyede başlayan Face to Face, bir filmdeki karakterler ile en iyi örtüşen şarkılardan biridir benim gözümde. Neden? Tim Burton'ı çoğu kişi gibi, yarattığı atmosfer yüzünden sevmem. Hatta o açıdan kıl olduğum bir yanı da vardır. Lakin burdaki gibi anlatımları daha çok hoşuma gider. Maskeli baloya, maskesiz gelen Catwoman ve Batman, namları diğer, Selena ve Bruce Wayne burada bize gösterir ki, gerçek kimlikleri Catwoman ve  Batman'dir. Maskeli baloda maskesiz gezmelerinin sebebi, aslında normal, günlük hallerinin, maskeli halleri oluşudur. Normal hayatları maskeleridir. Bunu da Face to Face eşliğinde çok iyi bir biçimde idrak ederiz.

Frantic - 1988: I've Seen That Face Before - Grace Jones

Roman Polanski'nin bu pek de içaçıcı olmayan filminde, tabiri caiz ise çılgın atan şarkıcı Grace Jones'u, yeryüzünün gelmiş geçmiş en mükemmel parçası olan Astor Piazzolla'nın Libertango eserini, dönemin diskolarında zirveye oturtan cover'ı "Strange, I've seen that face before" ile dinliyoruz ve Harrison Ford'a rağmen katlanıyoruz.

Scent of a Woman - 1992: Por Una Cabeza - Carlos Gardel 

Efsane tangolardan, geleneksel tangonun şarkının da adındaki gibi, bir at kafası önde giden adamın olan Carlos Gardel'in Por Una Cabeza'sı eşliğinde Al Pacino. Klasikleşmiş bir sahne. Aynı eserde, Jim Cameron'ın True Lies filminde Arnold The Governator Schwarzenegger de iki kez tango yapmıştır. Şarkının sözleri de vardır, ancak burada enstrumantel  hali kullanılmıştır.

Moulin Rouge - 2001: El Tango De Roxanne - Jacek Koman, Ewan McGregor, Jose Feliciano

Özellikle Chicago'daki Cellblock Tango saçmalığı çıkınca, değeri birkaç yüz misli daha çok artan eser. Police dönemlerinden kalma bir şeyin, nasıl birkaç gömlek yukarı alınabileceğini gösteren ve müzikal olması nedeniyle de, görsellikte tavana vuran, aynı zamanda Jose Feliciano gibi bir varlığın gitarını arada duymamızı sağlayan şahane eser. Daha ne demek lazım. İzle ve dinle...

Aslında daha çok var, ama kiminin görüntüsünü bulamadım, kimisi ile uğraşmak istemedim. Ayrıca yazıyı da videolarla şişirmek istemedim. İlerde belki devam ederim. 

Hörmetlerimle...

Lengeli Fötür...

      Gel de şunu çalma şimdi...

      Nigel Kennedy'nin böyle konuştuğunu da bilmiyordum...

      Dur hemen atlama, romantik yazı çıkmaz benden, döndüm dolaştım, dünya müziğini gezdim, bulaşmadık halt bırakmadım, yine de vardım George Friderick Handel (George Friedrich Haendel), Johan Sebastian Bach ve Astor Piazzolla'nın dizinin dibine yattım...

     Mesudum...

Hörmetlerimle...

Lengeli Fötür...

Şu sıralar müzikal cenahımda bir depreşme, bir kıpraşma hissediyorum. Bir klip çekmemi isteseler, herhalde seçeceğim parça, çalacak isimler ve çekeceğim halt aynen böyle olurdu. Şarkıdan yoruma, açılardan sanatçıların hareketlerindeki kurguya, mekan kullanımına, seçimine vs. vs... tek kelimeyle saf, duru ve mükemmel bir çalışma bana kalırsa. Eh çaldıkları da, yeryüzünde bestelenmiş en güzel şey olan Astor Piazzolla'nın Libertango'su olunca, ne diyelim ki şimdi.

Arkadaşım, bu kadar mı parçanın içine girilir, sonra bu kadar mı parça içe çekilir. Aşkın tanımını soruyordunuz, alın, bu adamların yaptığıdır işte. Yemişim gerisini... Daha da Freudyen yorumlara girerdim ama, girmeyim şimdi...

Bak hem kel karizması var adamda. Kelim ya, o bakımdan...

Depreştim bak.

Hörmetlerimle...

Lengeli Fötür...

      Benim 3  klasik gitarla yapacağım naneyi, bu abim viyolonsel ve keman ile yapmış. Aynı adam, tek video.

       Bu alttaki Astor Piazzolla'nın Oblivion eserinin benim 3 gitara adapte ettiğim 2 piyano versiyonu, notaları bu sefer yaptığım gibi el ile yazmayalı 6-7 yıl olmuştur herhalde, onu da dijitale bağladık gerçi ama... Böyle çok da zor olmayan bir eser, ilk etapta işimi kolaylaştıracaktır diye düşünmekteyim... Sonra belki Libertango, Invierno Porteno vs, belli mi olur?

      Coming Soon...

      Hörmetlerimle...

      Sir Lengeli Fötür The Virtuoso...